ابن شاذان از امام رضا (ع) در بیان حکمت اوقات نماز نقل می کند: چرا نماز در اوقات مخصوصى واجب شده است بدون تقدیم و تأخیر؟ گفته مى شود: براى اینكه این اوقات براى همه مردم روى زمین معلوم و...
ابن شاذان از امام رضا (ع) در بیان حکمت اوقات نماز نقل می کند: چرا نماز در اوقات مخصوصى واجب شده است بدون تقدیم و تأخیر؟
گفته مى شود: براى اینكه این اوقات براى همه مردم روى زمین معلوم و واضح است، و عالم و جاهل آن را به چهار وقت مى شناسند:
(1) غروب آفتاب خود آشكار و معلوم است كه در آن نماز مغرب واجب شده است،
و (2) فرو رفتن (شفق) سرخى آفتاب پس از غروب خورشید معلوم و مشهود است كه آن زمان نماز عشاء است،
و (3) همچنین طلوع فجر روشن و آشكار است كه آن وقت نماز صبح است،
و (4) زوال شمس نیز معلوم و واضح است، و در آن نماز ظهر واجب مىشود، و براى عصر وقت مخصوص و معینى نیست مانند نمازهاى دیگر و وقت آن پس از انجام نماز ظهر است كه قبل از آن انجام شده است.
پس ایشان را در اوّل طلوع روز امر كرده است كه به عبادتش پردازند سپس در زمین در پى كار و روزى خویش روند و امر دنیاى خود را اداره كنند، پس در این وقت نماز صبح را بر ایشان واجب ساخت،
و چون نیم روز شود از كار دست كشند، و آن وقتى است كه مردم بجاى خود بازگردند و لباس از تن بدر آرند و بیاسایند و بخوردن مشغول شوند و استراحت كنند، و در چنین زمانی خداوند آنان را امر فرموده كه ابتدا به ذكر و عبادت او كنند، لذا نماز ظهر را بر ایشان واجب ساخته است تا بدان آغاز نمایند و سپس به كارهاى دیگر بپردازند
و چون امور شخصى را انجام دادند، و خواستند پى كار و كسب خود روند باز دستور نماز عصر را داده كه آن را انجام دهند و سپس به كارى كه در نظر دارند رهسپار گشته و باصلاح آن امر دنیائى خود پردازند،
و چون شب شد، از زینتهای خود (گویا مقصود اموال و مقامهای دنیوی است) دست کشیدند و به جایگاه و منزل باز گردند، پیش از هر كار باید به عبادت و ذكر پروردگارشان ابتدا كنند، و بعد به امور دیگر پردازند، لذا نماز مغرب را بر ایشان واجب فرمود،
و چون زمان استراحت و خواب آید و از كار فراغت یافتند خوش داشته است كه در آغاز به عبادت و طاعت او پردازند، سپس در پى امورى كه میخواهند انجام دهند روند و آنچنان باشند كه ابتدا كرده باشند در هر فصلى از ساعات شبانه روز بطاعت و پرستش او، و از این جهت در این وقت نماز عشاء را واجب ساخت،
پس چون این دستور را به كار بندند او را فراموش نخواهند كرد و از او غافل نخواهند شد و در این صورت دلهاشان سخت نگردد و رغبتشان نكاهد.
عیون أخبار الرضا علیه السلام، ج2، ص: 110
.: Weblog Themes By Pichak :.